pucky.html

Het is vandaag maandag 11 september 2001,

(dat later ook DE DAG voor heel de wereld zou worden!)

Hallo Pucky, Hallo Pucky, wat een raar gevoel, mijn staartje kan ik goed bewegen. Vragend keek ik omhoog. Ja hoor, ik mocht echt mee. Blij was ik! Dol, dolblij. En met de staart weer in de lucht, rechte rug liep ik zelfverzekerd en zeer trots voorbij al die andere hokken! Ogen van de andere honden die me eerst negeerden, keken nu alsof ze jaloers waren. Zij zaten er langer, en waren mooier. Hoe kan dat? Ik siste: kennen jullie dat verhaaltje van dat lelijke eendje????

Het regent, het gaat harder regen. Het deert me niet, ik word verwend, want ze aait me. We moeten een heel stuk lopen, en toch neemt ze de moeite om me een knuffeltje te geven, en het voelt heerlijk aan. We gaan een bus in, en ik word in de tas gedaan, en ik wilde zo graag van de natuur buiten genieten! Bus uit, en ik uit de tas, doe een plasje bij een grote boom.

Weer een bus in. Van de chauffeur hoefde ik niet in de tas. Ik werd er uitgehaald, dat is fijn, lekker naar buiten kijken!

We kwamen Thuis. En jawel hoor, een tamelijk dikke mooi donker gestreepte grijze kater liep met keizerlijke tred in de kamer. Hij zei me kort en bondig. Dit is mijn rijk, daar kom jij niet in, begrepen? Gauw mijn staart tussen mijn benen, oei ik vloog. Heerlijk in de armen van mijn baasje! Zij vertelde Mačie dat ik zijn nieuwe vriendje zou worden, maar dan moesten we samen het wel goed kunnen vinden. Beter een kat en hond dan alleen. Eigenlijk heeft ze gelijk, maar toch blijf ik nog even bij die kat vandaan.

Het blijkt dat in de garage die kat woonde, hij had een mooie bank, een paar kasten en heerlijke kussentjes op de bank en grond. Mooie tegels, en een groot zelf geknoopt tapijt. Wat hoog, mijn nagels kan ik niet meer vinden. Voor de kast stond de kat zijn voerbakje en water, hum, hum dat zag er lekker uit even proe... , verder kwam ik niet! Ineens zag ik die grijze kat zijn poot uitslaan, is me dat schrikken, Ik huilde een beetje, ook dat had ik niet verleerd. Mijn vrouwtje rende naar me toe en hield me in haar armen, we gingen de kamer in. We zaten heerlijk in haar stoel, de kat kwam ook hoogte nemen. Wat is dat ? Hij wel en ik niet? Hij vleide zijn kop tegen haar benen en vroeg aandacht!

"Mačie , dit is Pucky, hij wordt je nieuwe vriendje. Als het niet gaat, moet Pucky weg, want jij bent er veel langer" Oei, dat is harde taal! Wat gaat er met mij dan gebeuren? Ik ben niet meer weg te slaan, als het vrouwtje loopt, ren ik haar achterna.

De TV gaat aan, ik hoor nare geluiden, geschreeuw, en iedereen huilt! Vrouwtje gaat haar man bellen, en vertelt hem dat er aanslagen gepleegd zijn in Amerika. Mijn vriendje en ik zaten even later op haar schoot, en we werden nog meer geknuffeld. Ze is van streek. Zouden mensen elkaar dan verdriet aan kunnen doen? Dan ben ik eigenlijk niet eens zo zielig.

Ik ben nu de koning te rijk! Ik leg voorzichtig mijn pootje op die grijze mooi gestreepte poot. Ik hoor hard spinnen.

Vanaf dat moment heb ik mijn vriend van mijn leven gevonden. Mačie!

Baas komt thuis. Ik heb het meteen naar mijn zin, maar toch ……. Het avondeten wordt opgediend. Er komen lekkere hapjes naar beneden! Éen voor Macie en de andere voor Pucky, aan de andere kant van de tafel gebeurt even later hetzelfde.

Wat heb ik het getroffen! Er wordt later gezellig gepraat, en ook heeft ze het over Ons, ze aait ondertussen de kat, en ik zit hoog en droog op haar schoot!

Het is ½ 11 kinderbedtijd! Hup, hup, en Mačie rent de garage in.

Ik ga hem even achterna, wordt dat een gezellig samen zijn vannacht? ! Nee, hij ligt al op de bank, en slaapt meteen! Het licht gaat uit, en ik ga naar de baasjes, wat NU! ? Achter de deur is een trap. Dat wordt dolle pret , ik ren naar boven en sta uitgelaten te wiebelen, hè, hè daar komen ze ook ! Ik krijg een heuse eigen kamer. Mijn naam staat op de deur, een grote zachte mand, een kussentje er bij en een beestje. Nog even spelen, en dan val ik in een diepe slaap.

De volgende ochtend komt de baas om een hoekje kijken, hij gaat naar het werk, en ik mag heerlijk op het bed liggen naast het vrouwtje. Ja, ga maar weg ik bescherm haar hoor! Helaas, hij verstaat me niet, maar dat zal hij vast wel begrijpen!

Als ik beneden kom met het vrouwtje, die ik nu Lya mag noemen , krijg ik eten, en mijn vriendje Mačie ook. Leuk naast elkaar, ieder zijn eigen eten!

Lya gaat een kaart in de bus doen bij een jarige aan de overkant … hela, de deur staat open, ik ga haar achterna! Lekker rennen! Ze is me kwijt, en als ze me ontdekt ga ik snel weer verder. …… Ze heeft doodsangsten uitgestaan. Inderdaad er rijden auto`s en grote bussen. Ik kijk naar dat alles, ineens word ik opgetild, en staan er allemaal jongens om me heen. Het is zo vlug gegaan, dat ik niet eens de tijd heb om bang te zijn. Dan ben ik ineens in de armen van mijn baasje. Gelukkig, is me dat een hachelijke situatie, waarin ik mezelf heb gebracht! Dat doe ik niet meer hoor. Maar hoe zeg je dat? ! De jongens worden uitgenodigd, maar moesten alles eerst vertellen aan hun moeder, en het adres doorgeven waar ik nu ben! Voordat ze me mogen bezoeken! Was dat even een goed lesje van een vreemde aan die jongens? Inderdaad na schooltijd kwamen ze tussen de middag met fietsen, die gooiden ze op het voorpad en kwamen gezellig binnen. Er lagen envelopjes met iets voor de spaarpot, en snoep! Dus kwamen ze na 4 uur weer kijken hoe het met me ging. Daar kwam ineens een jongen met een hond aan, iets groter dan ik! Oei! Na een stoeipartijtje werd ik even in het halletje gezet.

Het wordt al snel donker buiten! Bij het eten wordt er uitgebreid verteld over mijn uitstapje!

Lya kreeg weer tranen in haar ogen toen ze het vertelde…. Dus is ze blij met me!

De volgende dag komt Janny, dat is Lya haar zus! Ze is ook best aardig voor me, en ze kent me niet eens! We gaan met elkaar een wandelingetje maken, want Lya kan niet al te lang alleen lopen. Dat zal ik goed onthouden!

De dagen vliegen voorbij. Buiten wordt het kouder, en het lijkt wel of vrouwtje steeds moeilijker de trap op en af gaat, hé, die is gek, ze rolt gewoon naar beneden! Ik ga snel naast haar liggen, dat helpt! Zelfs als ze naar de WC gaat, mag ik even op schoot, ik kan haar niet missen. Ze zegt dan “Even een minuutje voor de zo nodige en verdiende rust “ Mačie komt soms ook voor de deur, dus laat ze de deur op een kiertje staan, zo kan ze niet ongemerkt weggaan. Ik weet nog niet of er een geheime deur achter zit.

Vrijdagavond, het weekend begint! Er staan kaarsjes voor het raam, dat schittert leuk! Eigenlijk zie ik ze twee keer in de ruit. Baas komt, en even later beginnen de gezellige uren met elkaar. Vier gelukkige dieren, wilde ik schrijven, nou ja, je weet wel wat ik bedoel.

Zaterdag. We gaan naar de trein! Wat een herrie! Gelukkig heb ik flaporen, ik moet zelf de trein in stappen, en even later mag ik naar buiten kijken. Dat gaat hard, maar waar brengen ze me naar toe? Naar Krimpen a/d IJssel.

Ik ga ook daarna met de metro, en nog met een bus. Ik word Wereldreiziger .Die mensen vergeet ik niet meer, en weet nu ook waar ze wonen. Als ik `s avonds thuiskom heb ik slaap, en alles draait om me heen. Het is te veel geweest! In de nacht moet ik in mijn mooie kamertje overgeven. De deur is dicht, ik kan er niet uit. Dus ook niet naar buiten, wat ik ook niet alleen mag! O, wat heb ik het ellendig! Gelukkig hoort Lya dat ik een beetje huil! Ze maakt alles zonder moppers schoon, en verdwijnt na een tijdje bij me gezeten te hebben in haar eigen bed. Ik rol me behaaglijk in mijn mand. Mijn oogjes worden moe, en ik droom van, sorry verzin maar wat. In een diepe slaap.

Vandaag gaan we naar Dorst, daar woont “Janny, de zus, nu is ze mijn Tante, ik moet goed opletten, kan ik altijd de weg terug vinden. Een buurtbusje komt bij het busstation aan. Die zit niet lekker. De grond is glad, en ik schuif van links naar rechts. Ineens wordt ik opgetild! Dat is fijn. Zo die weg weet ik ook, en welke weg ik op moet om bij haar te komen !

Maar in de middag ben ik ook weer blij om naar Mijn eigen huis te gaan. Er zijn dagen dat Lya zachtjes het huis verlaat, en met de bus weggaat. Ze denkt dat ik het niet zie, maar ik doe alsof. Ik knijp mijn oogjes dicht, ze gaat al heel lang naar de fysiotherapie. Nooit van gehoord. En nergens in het huis is een honden woordenboek te vinden. Gerommel in de keuken. Avondeten , dan valt er altijd iets per ongeluk naar beneden.... Koos komt thuis.

Wie is dat daar voor het raam? En wat voor schoenen komen naar binnen? Ik kruip dicht tegen Lya aan. Ik ben bang van mannen met petten, en helemaal van die grote zware schoenen! Dat hoor ik aan het geluid. Ik kon ook niet zien wie er onder die pet zit! Woef, het is Koos maar ! Maar? Nee, ik bedoel, dat ik blij was dat hij het was! Baasjes hebben het over mij! Over mijn angsten. Ja, zelf hoop ik, dat ik er niet zo vaak meer aan hoef te denken, anders sturen ze me naar zo`n psiegi, weet niet hoe ik dat moet schrijven. Want ik voel me hier veilig, zeker weten. De Kerstdagen komen er aan. Een kerstboom in de kamer, en ballen en slingers, dat vindt Mačie leuk ! Er sneuvelen meteen al wat, ik ga uit de buurt, stel je voor dat Lya denkt dat ik dat doe? Als Koos thuiskomt, bewondert hij alles, elk jaar ziet er anders uit, hoor ik hem zeggen. Ik hoop dat ik dat ook nog jaren mee mag maken.`s Avonds als het even gaat, wandel ik met Lya naar de trein. Koos afhalen, dat is dolle pret. Mijn oortjes wennen aan de herrie, en ik ben dolblij als ik Koos er uit zie komen. Want soms is hij veel later, en dat heet vertraging…….. Huppelend en spelend gaan we richting huis…………… en ik krijg een staafje, dat is geperst vlees….

De 1` kerstdag komt familie, Koos is jarig. Had ik nou maar een spaarpot, zoals die jongens! Had ik ook iets kunnen kopen. Nu is het pech, dat ik een hondje ben!

Koffie drinken, en met elkaar lekkere dingen eten. Kalkoen en heerlijke groentes, rijst en aardappeltjes. Het lijkt wel een restaurant. Als iedereen weg is gaat Lya even naar boven, ik hoef niet mee, ze komt zo terug… Dus wacht ik onder aan de trap. Het duurt mij eigenlijk te lang . Waar blijft ze nou ? Ja, gestommel, ik ga in de deuropening staan. Kunnen we dadelijk samen naar de bank, lekker knuffelen. Ineens, is dat een vliegende schotel? Ik schrik me een hoedje. "Ze" loopt weer de trap korter. Dat heet vallen, hoor ik even later. Dus ik ging kijken. " Niets tegen Koos zeggen hoor". Ik kijk haar begrijpend aan. De volgende dag moet Lya aan tafel komen zitten .Er wordt flink gepraat over het slechte lopen en die valpartijtjes…. Ook met de uitslag van de chirurg zijn ze niet blij. Binnen een 1/2 jaar- jaar een rolstoel. Er is niets aan te doen. Ook jammer, dacht ik, van al die bezoeken aan het ziekenhuis.... Koos is aan het woord:

We zullen moeten gaan verhuizen. ! Daar waar geen trappen zijn.

Hoe kom je dan naar boven, ik ben benieuwd….. Oud en Nieuw. Ik ben niet bang van rotjes en al die knallen. Ik ben veel gewend. En omdat ik rustig blijf, is mijn vriendje Mačie dat ook. ( voor het eerst in al die jaren, hoor ik ). Wat heb ik toch een goede invloed hè? We gaan heel laat naar bed. Ik val echt om van de slaap, maar ik houd me flink! De volgende dag wordt er Uitgeslapen, zo heet dat!

Maar ik wil wel uitgelaten worden! en dan is het 1 januari 2002.

Ik ga met Lya naar een nieuwe huizen kijken ! De makelaar had ons opgehaald. Vrij snel vindt ze een geschikt huis. Zonder tuinen, geen balkon. Waarom? "Als ik toch geen tuinen meer kan hebben, dan niets meer. Dan moeten we maar veel weggaan". Hoor ik haar zeggen. Ze koopt het huis. Ik heb al ontdekt dat er grote raamdeuren zijn, en dat ik dan mooi naar buiten kan kijken.... De makelaar kijkt gek, en zegt, en thuis dan uw man? Ik hoorde: Ik heb ons eerste huis ook gekocht, dus vertrouwt Koos me wel. Het is niet te vergelijken met ons andere huis. Maar helaas... Nou Lya ik ben benieuwd hoor, ik zal die coniferen en die struiken wel missen, de bloemen, de vissen, maar ik houd mijn kiezen op mijn kaken. En die kast , die op en neer gaat, daar moet ik nog aan wennen hoor. Lift. Nu weet ik het : "Daar waar geen trappen zijn." Ik voel me opgesloten. Maar? Jawel ik beland in de armen van Lya. Zij heeft ook alles door. Lya krijgt een paar slapeloze nachten, hoe zou Koos het vinden?

…….. Nu Koos nog. Die gaat mee op Zaterdag.

We zijn binnen en meteen: Wat een klein kamertje, Lya wat heb je gedaan? De spiegeldeuren van een driedeurskast stonden er schuin in, tegen de wand, van de vorige eigenaar. Die was al druk bezig om te verhuizen! Eigenlijk kon je alleen gluren. De deur half open, maar ik kon naar binnen, en verdween achter de spiegels. Ik werd geroepen. Ik ga maar voor die grote ramen zitten, en kijken wat er langs komt..... Dit wordt mijn hobbykamertje. Groot genoeg, hoorde ik Lya zeggen. Ze zag vuurrood! Koos zijn gezicht vertoonde een lach: Kleine keuken. Prima, hoeft Lya niet meer te bakken en te braden. Komt er visite, gaan we buiten eten. Eindelijk rust voor haar. Ik keek achterom, en dacht, ach, wat lief. Maar Koos heeft gelijk. Er moet het een en ander veranderd worden. Dus moeten we er achter heen. Lya je hebt het weer goed gedaan. Een kus volgde, en ik dan? Ik rende naar ze toe. Gelukt! Nu kreeg ik er 2!

Dan komen er weken dat er potten en pannen in dozen gedaan worden. Vaak gaan we naar dat platte huis kijken, er wordt daar hard gewerkt. Vreemde mannen in witte pakken. Maar ze zijn aardig tegen me hoor. Ik ben niet zo wit als ik er kwam, dus borstelen! Na een paar uurtjes kijken en praten hoe ver en hoe alles gaat, gaan we weer naar het oude huis. Zo gaat dat, tot ze ineens vertellen dat het bijna klaar is. De verhuizing nadert. Kanarie Pietje die ik helemaal vergeten ben in mijn verhaal, maar die niets om me geeft, en me zelfs geen pootje heeft gegeven… krijgt een dikke doek om zijn kooi. Mačie wordt in een mand gedaan, en ik loop aan de riem naast Koos. André, zoon van tante Janny, is mijn vriend, zo kan ik hem wel noemen, kwam ons halen. Na een autoritje kwamen we in het nieuwe huis aan. Het zag er anders uit, dan in al die stof, maar wel heel erg leeg.

8. April 2002. Na een tijd ging ik met Koos naar een Park. Dat wordt mijn route in de toekomst, dat is leuk, ik kom hondjes tegen, en Koos praat al met mensen…..

Thuisgekomen, schrik ik toch wel even, wat een drukte ! Alles komt zo maar het huis in, banken, kasten, waar moet dat allemaal heen ? En dan al die dozen, ze bereiken haast het plafond, en dan ook die grote raamdeuren ! Meubels op zijn plaats. Het is Vrijdag, maar ik zie geen kaarsjes, en er wordt ook niet gezegd “Pucky het weekend begint “ Mačie wordt vrijgelaten, hij loopt heel het huis door, en heeft echt alle hoeken en kamers gezien ! Ik wil geen eigen kamer meer, de mand mag wat mij betreft bij die Twee op kamer, wel zo gezellig ! Als Mačie het wil mag hij best bij mij in mijn mand, ………… Maar goed , `s avonds liggen ze veilig in hun eigen bed ! Ik ga mijn mandje uit, wil toch even bescherming van die Twee. Het wordt een korte nacht. Janny is er de volgende ochtend al vroeg en helpt heel hard alles uitpakken. Kopjes, borden. Alles op de tafel. Lya kan haar niet bijhouden, en zij wordt er zenuwachtig van, dat begrijp ik nou niet.

Koos en Lya gaan even weg. Moeten voor het weekend nog inkopen doen. Als ze terug komen, is er heel veel werk verricht. Ik begrijp dat Lya het even niet aan kon, maar ze was heel erg blij met alles hoor. Het zal wel komen omdat ze moe was……En heel veel pijn heeft.

Zondag kwam een vriendin en haar man. Er stond nog 1 doos om uit te pakken. De klok, moest opgehangen worden. En een paar schilderijen. Er wordt weer geboord, net als die elektrisein, heette hij geloof ik. Maar binnen een uur zaten we allen aan de koffie + gebak. Jassen aan, we gaan naar de Chinees. Mmmmmmmmm, daar is altijd wel iets voor mij bij!

Maandag was ik met Lya alleen. Koos weer naar het werk, Janny kwam op de koffie.

Ik ga met Lya overdag 3x uit, en dan gaan we tegen de tijd dat Koos uit de Interliner komt ,ook nog daar naar toe . Het wordt haar te zwaar. Overdag gaat ze op elke bank die we tegen komen zitten, kon ik haar maar helpen, met 1 pootje van mij, maar die is veel te kort. Daarom ga ik heel stil naast haar zitten, vlei me tegen haar aan, en knor van voldoening en geluk. Rustig loop ik naast haar, trek zo min mogelijk, zodat ze op de been blijft.

Ze kent inmiddels veel mensen, en heeft voor iedereen een praatje, zodoende ken ik veel hondjes, sommige mag ik, maar er zijn vierpoters die ik helemaal niet mag. Er is een stastaartje, hij heeft zijn staart rechtop in de wind, en loopt trots, nee die mag ik niet. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg ! In Breda ben ik twee keer aangevallen, 1x door een grote zwarte hond, de andere keer door een soort Labrador. Dus als ik dat soort in de verte al zie !! Ik ga grommen.

Gelukkig heeft een meneer op de hoek, richting park, mij een beetje geleerd, dat niet elke labrador bijt. Zijn hond mocht heel dicht bij me komen. Lya was bang, dat voelde ik aan de riem. Maar doorzetten, Pucky zei ik tot mezelf, je kan het Tsjakka !! Inderdaad als hij me aan ziet komen zijn we de beste maatjes, hij gaat op de grond liggen en laat mij even aan hem ruiken. Ik krijg langzamerhand vertrouwen in de mensen en de honden…

Maar eerlijkheidshalve er blijven voor mij vrienden en gromvrienden. Maar dat is bij de mensen ook, en ik kijk wel eens met scheve ogen naar de TV, daar word ik helemaal niet vrolijk van, wat de mensen elkaar aan doen………………

In augustus gaan we met de trein naar Nauders. Worden daar opgehaald, en hebben een grote kamer, achter een terras, en tuin. Iedereen komt me vertroetelen. Ik heb het naar de zin. Wandelen in de omgeving, en ik zie mijn eerste buitenlandse vriendje! de 14 dagen gaan snel.

Het jaar gaat snel voorbij… Janny komt zeker 1x per week op de koffie en tussen de middag wat eten. Het is zelfs zo dat ik bij haar komst wat krijg ! Dus als dank blaf ik een paar keer. Dat vinden ze niet zo leuk, maar hoe moet ik anders mijn dank je wel zeggen ???

Lya heeft het niet gemakkelijk. Ik ga overdag 2x uit, en soms gaan we niet eens meer naar de bus om Koos te halen. Hij gaat dan met mij naar het park, en intussen staat de tafel gedekt. Koos is hier eerder thuis, in dit nieuwe huis. Dus zijn er langere avonden.

Het wordt december 2002.

Het huis komt in Kerststemming. Lya heeft het er druk mee. Het zijn andere kerstdagen dan in het vorige huis, maar ze maakt zich niet meer zo druk!

Elke ochtend gaat Koos 7 uur weg. Dan kruip ik lekker op zijn plaats. Voelt Lya zich niet zo alleen. We gaan wandelen een paar keer per dag. Ik zorg als een volleerde therapeut voor haar. Elk bankje is voor ons. Ik ga met een pootje richting haar arm, ze merkt het. En? Ik krijg een knuffel. Ze mist haar tuinen, en dus haar bloemen en planten. Ik wil een bloemetje plukken, lukt niet, gaat kapot. We lopen weer wat meters, wat zie ik? Regen op heer wangen. Ik ga schuin kijken en blaf heel zachtjes, ze kijkt naar me, en meteen, een brede lach op haar gezicht.

Er wordt steeds vaker over “geld kunnen we niet meenemen gesproken. Daar begrijp ik nou niets van. Geld heb je nodig om iets te kopen en, iets lekkers voor mij! Ineens een stemmetje in mijn hoofd: Wat doe jij nou? Pucky, Pucky toch. Dat is niet netjes. Je krijgt alles wat je hartje begeert. Gelukkig hebben ze me niet gehoord.

We gaan af en toe een dag weg. Met de trein naar vreemde plaatsen. Ook een paar weken naar, hoe heet het nou ook al weer, o, ja Ramsau . Maar wat ontspanning zou moeten zijn werd een vermoeiende vakantie. Veel gezien, maar alles was te veel. Die bezoeken aan het ziekenhuis, de laatste jaren helpen ook niet. Wat zou ik nog meer voor haar kunnen doen. We gaan naar verjaardagen, ook die van Janny. Ik weet precies waar me moeten uitstappen, en waar ze woont. Geen kunst, dat weet ik al na de eerste keer. Lya zegt wel eens was je maar een kind, kon je vast professor worden. Ja, ja, en dan zeker ver op een kamertje studeren, en weg van hier. Mij niet gezien. Koos, stopt met werken. ( zou hij het aankunnen?

Het is 30 december. Koos komt met een heleboel bloemen thuis. De laatste werkdag zit er op! Het is hier een waar bloemenpaleis. Het ruikt zo lekker. Ik snuif een paar keer extra, zo geniet ik er nog meer van.

En zo is het jaar 2002 voorbij. Geen luide knallen om mijn oren, het is hier veel rustiger,

10. 2003 is begonnen.

`s Morgens met Koos naar buiten. Meestal blijft Lya liggen, of is niet wakker te krijgen. Maar als het enigszins kan wil ze toch proberen om mee te gaan, helaas is dat heel weinig. In het Park of eigenlijk twee Parken heb ik mijn vriendinnetjes, 1 waar ik dol op ben! Met Lya was ik een keer bij haar thuis uitgenodigd, en in dit jaar ga ik met Koos en Lya ook een keer op visite. Ook hebben we plannen om op vakantie te gaan……….. Dat is gepland in juni, hoeft Lya haar verjaardag niet thuis te vieren, die luiaard! Maar wat is mijn vakantie ? Nu volgt mijn verslag van de vakantie naar Seefeld. 19 Juni, Mačie is naar het Pension gebracht, vreemd ik zit bij mijn baasjes , voel me toch wat vreemd, zonder dat donkerharige viervoetertje om me heen. Koffers zijn gepakt, …………( Ik zal toch wel mee mogen ??? ) Ook dat nog, brengen ze Pietje met eten en al weg, naar de buurtjes…..Dat wordt me toch wel te veel…….. 20 Juni ,2003. Ik heb mijn dag niet, ga met baasje naar het park, wel 4x ,omdat ik toch wel moet, maar heb geen zin, alles voelt zo vreemd aan. Als ik thuis kom, staat mijn eten klaar, lekker, maar smaakt het niet minder dan anders ?? En vooral is het niet minder ?? Wat een beetje !! Ik heb nog wel honger, heeft het soms een rede ? Ik krijg een nieuwe halsband om, een muilkorfje zit in de rugtas……… afwachten maar.

TIJD, we gaan, koffertje mee,met mijn hapjes voor onderweg. Rugzak op de rug, met alle papieren, enz. , en zo naar de Interliner. Die weg is me wel bekend, daar ging ik bijna elke avond mijn baasje afhalen, en ineens was ook dat afgelopen. De mensenwereld zit wel een beetje vreemd in elkaar. Maar ik onthoud alles. We zitten zo een uur in de bus, en gaan er dan in Utrecht uit, gelukkig, gauw een zenuwplasje tegen die toch al niet te mooie lantaarnpaal. Ha ha, en daar nog even gauw, ik voel dat ik een hele tijd niet meer kan, oei daar nog eentje, al zijn het een paar druppeltjes, ze moeten er uit.

Daar komt de ( oh wat lang ! ) trein. Is wel wat anders dan even naar Krimpen zeg, maar ik ben verstandig en houd mijn mond . Wat een verwelkoming, toch blijken de baasjes er niet helemaal tevreden mee te zijn, ik hoor ze zeggen is het compartiment niet een beetje kleiner dan de vorige keren ?? Ja hoor, zij de steward, bent U zo geschrokken ? Dan hoeft U niet voor het hondje te betalen. Weet hij niet dat ik Pucky heet ? Ik heb toch ook een plaatskaartje, en mijn foto staat op het adreslabel, en heb ook mijn paspoort. Voordat we weggaan zal hij mijn naam wel weten ! De bedden worden opgemaakt, het gordijntje dichtgemaakt, en ineens is het donker. Ik vlei me lekker tegen die lange vertrouwde benen, als ik die maar kan blijven voelen , zal het wel goed zijn.

Oei, heb ik toch enkele uren geslapen, gelukkig, alles nog bij het oude, ga toch maar richting airco, lekker fris…… Waar zal baasje toch zijn, ik loop maar even door het bed, ineens hangt er een hoofd aan de hemel, en zegt, hallo Pucky, daar ben ik, wil je niet slapen, of gaat het niet ? Warempel, het is Koos, nooit zo gezien, zonder benen, !!!! Ik kan nu rustig slapen, wetend dat we met zijn drieën zijn, is alles goed.

11.21Juni, We zijn in München - Pasing, en gaan er uit. We moeten overstappen. Zo te horen hebben we ruim de tijd, ha ha, naar beneden, en wat denk je, ja hoor, een plasje tegen een afvalbak. Gelukkig is het eerste erg klein. Koos blijft bij de koffers, ik ga toch niet met hem mee, als Lya met me uit kan gaan ? Naar links, ik ruik gras !! Oei eerst een fietsenstalling, en daarna ? Jawel hoor, een brede strook gras, en rechts een aardig graslandschap !! We lopen een tijdje rond, dan wil ik toch graag weten of Koos nog in de hal aanwezig is, je weet maar nooit, en daarom wil ik terug ! Ja, hij zit er nog. We gaan naar een ander perron, en als de trein komt, blijven we zitten, hoeven niet naar bed. Ik kijk graag uit het raam, dan weet ik waar we zijn . In Seefeld stappen we uit. Nemen de koffers mee. Buiten staat een wit busje, daarop staat “FAMILIE LENTE ! Zo, dus niet alleen mevrouw. en meneer…Ze weten dat ik er ook ben! We hijsen ons er in. Toch wel hoger dan we dachten. Met ,wat later blijkt, een omweg komen we in het Hotel aan. Gezellig en hebben al van de omgeving kunnen genieten. Leuk, en ik krijg meteen veel aandacht. Ben jij nou Poeckie ? Ach laat maar, het is Pucky, zal wel aan de taal liggen, maar het klinkt best vriendelijk in mijn oren. Ik kwispel met mijn lange mooi gekrulde staart. Dat vonden ze grappig, dus doe ik een toegift. Aan alle kanten komen ze om mij te knuffelen. Ondertussen worden de papieren ingevuld, hela de koffers zijn weg…..

Met een lift naar beneden, daar is het heel erg koud, koel noemen zij dat. We komen een leuke kinderkamer tegen, daar spelen overdag kleine kindertjes die niet met hun ouders mee gaan, overdag !

De kamer is erg groot. Meteen krijg ik in een ( porseleinen asbakje ) water. Heb er eigenlijk geen behoefte aan, maar drink toch een beetje. Ik heb zelf onderweg mijn eigen water, heerlijk. Ja, het water smaakt ook anders. Eén gaat onder de douche, de ander het warme bad in, geweldig, kan ik even rusten voordat ik uitgelaten moet worden. Wat zie ik op die mooie opgemaakte kussens liggen? Heerlijke chocolade. Op de tafel een fles wijn. Ik zal er maar niet aan beginnen. Trustu !

12. Wat gaat de tijd gauw. Alles hangt in de kasten, en je zou zeggen dat we er al heel lang wonen. Met ons drieën gaan we lopen, het is nog geen tijd om te eten. Wel vreemd als je de vriendjes van het Oosterhoutse Park niet tegen komt ! Wat een bomen, en wat lopen de straten hier schuin, een flinke klim hoor, gelukkig heb ik vier pootjes zegt Koos, dus flink zijn. Thuisgekomen hoeft Lya niet te koken, we lopen ongemerkt langs een grote kamer met veel schalen en het ruikt er heerlijk. Oei, Mevrouw komt, en zegt dat er geen hondjes aanwezig kunnen zijn. Dat weten we wel. Pucky gaat nooit mee naar een restaurant in het hotel. Ze brengen me naar de kamer. Wordt extra geknuffeld door Lya, en Koos. Ja. ja, ik zal goed op ons nieuwe huisje passen, hoor. Leg je tas maar naast me neer, daar komt geen vreemde aan. Ik ga maar weer even de ogen sluiten, weet niet hoe laat ze terugkomen. Hoor ik daar een sleutel in de deur ? Ja hoor, daar zijn ze, en als beloning kreeg ik een heerlijk stuk ( was nog warm ) vlees. Dat is me het wachten wel waard. En wat overkomt me nu weer ? We gaan met elkaar weer naar buiten . Nou ik weet de weg al hoor. Met mijn hoofd in de wind, wapperend staartje, huppel ik voor het tweetal uit. Maar een lekker plaatsje om een grote te doen heb ik nog niet gevonden,. Oei, een heuveltje met prachtige gekeurde planten, nee jammer, dat zal wel niet mogen, maar als we de weg over gaan, met al die witte balken ( zebra noemen ze die ) heb ik genoeg ruimte. Laten we na zo`n vijf minuten wandelen in een Park terecht komen. Veel banken, en heel veel gras, wel wat hoger dan in onze vorige stad… Ook groeien er vele bloemen, een echt veldboeket voor op tafel !! Ik blijf bij een bankje staan, kijk naar Lya en zeg met mijn ogen, zou je niet even willen rusten ? Ja, ze heeft me door, en even later zitten we ( ik ook ) op de bank. De zon scheen nog door de bomen op mijn rugje, heerlijk, wat is het leven vol verrassingen. We gaan weer terug, ik doe een grote en die wordt meteen ingepakt, wat heb ik nou daar ? Zullen ze zelf niet gegeten hebben ? In een afvalbak gooien ze het mooie pakketje, weg er mee. Zou ik ook denken zeg.

Wat liggen die dekbedden lekker, gauw voordat zij komen, heb ik alvast mijn plek gereserveerd ! Ik droom van de lange reis, en ben best tevreden met ons nieuwe huis, en de omgeving met zijn scheve straten. Beentjes in de lucht, en weg ben ik.. Denk nou maar niet dat ze me laten liggen, ze kruipen zelf onder de dekbedden, wacht maar, ik kom tussen in.

Een heerlijke koele lange welverdiende nacht begint.

13.Zondag 22 juni. Stralend en erg warm, we zijn al gaan wandelen voordat de baasjes gaan eten ! Ja hoor, na een lang Zondagsontbijt komen die twee met heerlijke hapjes de kamer binnen. Wat een leven heb ik gekregen, ik kan het vaak nog niet beseffen. Dat zegt Lya ook , dus hebben we weer wat gemeen !! Ze blijven zitten op het grote terras, er achter een mooie weide, waar ik heerlijk heb gelegen, tot de zon een beetje te warm werd. . Puzzelen, en lezen, en wat moet ik dan doen ? Ik ga maar even een dutje doen. Poe, wat is het hier heet, maar goed dat ik net bij de trimster ben geweest zeg. Weetje overigens dat ik om de 5-6 weken, je leest het goed, om de 5-6 weken naar de trimsalon ga ? Sjiek hoor. Ik wordt keurig opgehaald en weer thuis gebracht. Hé, beweging bij de twee, we gaan er even op uit, dat zal tijd worden, want ik moet al weer. Ik weet de weg en loop voor, even naar mijn nieuwe Park. Eigenlijk is me dat te ver, wat een hitte…. Gauw daar bij die rotonde een plas, ze zien het niet, oei, "Foei Pucky, even wachten", ik kijk zo verleidelijk mogelijk naar boven, een beetje schuin, ik doe toch niets, ga maar door.

Inderdaad het helpt, ze stappen verder, ik er achteraan, maar kan niet laten een stiekem straaltje achter te laten…….. Ik weet de weg niet meer, en helemaal niet waar ik ben, ik word er een beetje tureluurs van, kan geen stap meer geven. Zij hebben ook last, maar zeggen niets, zij lopen al wat langzamer…… Ik krijg wat water, heerlijk koel, en kan weer even verder gaan. Kan jij niet wat harder lopen, Pucky, goh, ik kan echt niet meer, ik weet het ik loop zelfs langzamer als die slakken die ik in het gras tegenkom, laat me nou toch even, maar de zon staat op mijn dak, nee zo erg heb ik het niet meegemaakt! Oh,oh, dat is fijn, ik zit heerlijk, tegen de wang van Koos met mijn kopje, ik zal maar extra lief knorren, dat vindt hij leuk. Fijn , een bank, en dus zitten wij in de schaduw, en hebben het naar de zin, ik doe heel even mijn ogen dicht, van genot, en toch ook van vermoeidheid. De dag gaat snel, de terugweg weet ik al als geen ander, ik loop zo terug naar ons nieuwe Huis. Zij noemen het ineens Hotel.

Bad loopt vol , het ruikt wel lekker, maar ik duik onder, ga stiekem tussen dekbed en kussen liggen, heerlijk koel. Trustu.

Zeg is me dat schrikken, ze gaan weer weg, als ze maar iets lekkers meenemen !!!

Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeerrlijk in Eén woord, wat nemen die gasten toch allemaal mee, nee ze kunnen zeggen wat ze willen, ik eet mijn dagelijks potje eten niet meer, goddelijk gewoon, is het daarom Zondag ??? Ik ga straks maar heel gedwee mijn laatste jeweetwelronde doen !!

14.

23 Juni, Ja ik heb het om 12 uur vannacht al gehoord, Lya is jarig, ze treft het niet , ik heb mijn pasje vergeten, zal het thuis wel goed maken…. Een verjaardagswandelingetje, lang duurt het niet, maar ik ben na lang aarzelen toch dat hoopje kwijt, en weer gaat dat in een diepvrieszakje verdwijnen, gek hoor…….. Na hun ontbijt, heerlijk met elkaar op het terras, Lya gaat en komt gelukkig weer terug. Na een tijd klopt er iemand aan de deur, ik houd maar mijn mond, want zij zijn samen hier aanwezig, ik vermoei me lekker niet. Ga op het gras liggen. Ze krijgen koffie en Zwitserse rol, of zal dit Tiroolse rol zijn ? Leuk zo`n verjaardag… Ach laat maar, ik lust het sowieso niet, ik ga slapen. `s Middags als het zonnetje pal op mijn kopje staat, vertrekken ze. Het klinkt ver zeg, een meertje rond, Het is allemaal wel erg mooi onderweg, en veel banken, ik doe mijn uiterste best om lief te zijn, en kijk bij de meeste bankjes schuin omhoog, en vraag, zullen we effe ?? Het is al tijd om te rusten. Ja, ik ben een goede therapeut, ook al heb ik geen diploma`s, ik weet wat een mens toekomt ! Een gezellig restaurant zie ik daar, de tegeltjes zijn heerlijk koel ! Ik geniet, krijg water, en wat room en ijs, is me dat verwennen. We blijven er dan ook uren zitten. Ik hoor vreemde talen, en tuur naar hondjes, kan dan lekker grommen, en zelfs blaffen en trekken aan de riem, waar zij niet blij mee zijn, waarom generen zij zich als ik grom ? Het is toch allemaal mijn familie ?

De terugweg is anders dan toen we kwamen, weer weet ik het niet waar ik ben, goed uitkijken, en onthouden, je weet nooit als ze me even alleen laten…. Oei, die schuine straat herken ik, ik ga wat harder dribbelen, staart in de lucht, en zie ineens een nieuw vriendje. Ik praat er tegen en er ontstaat echte vriendschap. Hij lijkt op een hondje uit ons Oosterhoutse Park, dat wordt natuurlijk verteld, die vreemde dame vindt het leuk, en zegt dat zij achter ons hotel woont, heeft ze ons even in de gaten gehouden !! Maar helemaal die weg met hem terug wandelen, nee daar heb ik geen zin in, hij vertelde dat hij alles nog moest doen, daar heb ik geen tijd voor hoor, eigenlijk ruik ik al mijn bank of nog beter Het Bed ! Het wordt bijna eentonig, ik krijg weer lekkere warme hapjes. Daarna nog een keer uit, en dan lekker slapen. Zo die dag is weer voorbij.

15.

24 Juni. Het wordt niet zo warm als de vorige hittedagen. Ik kan niet zeggen dat Koos geen rekening met me houd, hij heeft me weer een paar tientallen meters gedragen !!!!!!! Dat hoor ik van niemand van mijn familie !! We komen in het plaatsje Seefeld. Daar hebben ze veel terrasjes. Heerlijk, ik kijk vanonder de stoel van Lya in het rond, en geniet van de mensen die naar me gluren, ik ga expres zo zitten, dat ze me kunnen zien, leuk joh. Wat een blote benen gaan er voorbij, lange, dikke, gladde , harige. Moeders of vaders die boos op de kindjes zijn, doorlopen, wie weet misschien bijt dat hondje wel ! Wat heb ik nou ? Ik gelooft je oren niet………IK en bijten, nou loop dan maar door, ik lig rustig, en droom een beetje verder….

In het centrum zijn paarden, met karretjes er achteraan, mensen betalen, en worden rondgereden. De paarden krijgen vaak een wasbeurt, en de straat is super schoon, ik durf bijna niet mijn pootje hoog te doen, bij dat gras, gauw dan maar. Ik krijg weer water en zit parmantig naast het stel op de bank. Verhef mijn kopje, en kijk trots om me heen, wie heeft er nog meer zulke fijne baasjes, nou ik wil laten zien, hoe gelukkig ik ben met hen. Wat een bekijks, iedereen vindt mij nu een schatje , is het omdat ze me zo beter kunnen zien ?

Wat hebben sommige mensen grote honden, ze zijn haast net zo groot als hun baasje !! Gauw mijn waffel open doen, laten ze niet in mijn buurt komen hoor, ik bescherm mijn baasjes goed, ik wil met niemand ruilen. De kerk, waar we tegenover zitten, maakt andere geluiden dan onze oude St. Jan Basiliek. Hier slaat hij kwart over ook Eén keer , half slaat hij twee keer, en kwart voor, drie maal. Het volle uur vier keer en dan de echte tijd. Zo zie je hoe lang wij hebben zitten zitten Nadat we weer verder liepen, herkende ik een oudere mevrouw verderop, met haar handen, en ogen liet merken dat ze me aardig vond. Ik werd geaaid, en er werd gezellig gepraat, laat die mevrouw 15 jaar met haar kinderen in Egmond aan Zee haar vakanties hebben door gebracht ?. Nou daar in de buurt heeft mijn grote Tante vriendin , Janny , jaren gewoond, in Egmond Binnen, dus was dat extra leuk om te horen, dat ze daar ook was geweest. Wat is die mensenwereld klein. Toen het weer tijd werd om een terrasje te pikken zag ik die mevrouw weer, en wilde weer die aai over mijn bol, dat was een bijzondere aai, moet ik zeggen, voelde dat zij mijn soort miste, zie je, dus kwispelend naar haar tafeltje. Lekker trekken aan de riem, zodat ze geen andere kant uit kunnen gaan. En wel hoor, we gaan aan haar tafeltje er bij zitten, en hebben gezellig gepraat. Als ik thuis ben vraag ik of ik haar een kaartje mag sturen. Het is later dan anders als we bij het hotel komen. Ze kleden zich om en gaan weer weg, ik moet oppassen, zoals al die andere dagen…. Ik sluimer een beetje in, en heb al in gedachten een lekker hapje !!! Het werd geweldig, warm en wel erg veel. Mmmmmmm heerlijk. Loopt het nu bij mijn lezer ook het water uit de mond? Koos gaat alleen met mij de laatste dagronde doen, daar heb ik geen zin in, ik ben toch de therapeut van Lya, nou ze kan best nog even mee, goed voor haar. Nee , helaas ik krijg mijn zin niet, dus tegenstribbelend ga ik mee, ik ben altijd bang als ik alleen met Koos uitga, dat Lya ineens weg is, en dat moet ik niet hebben. Gauw het hotel uit, maar als ik geen zin heb, kan ik ook niet zo gauw, ik wil terug, trek heel hard, en nog harder. Koos heeft er dan ook geen zin meer in, doe ik mijn best, om met je uit te gaan, wil je niet. Nee, dat is niet leuk hoor. En natuurlijk gaat hij weer klikken als we thuiskomen!! Gauw dan toch maar, kan hij lekker weer rapen voor straf !! Het wordt een gezellige avond, en een lange nacht.

16. 25 juni. Weer de hele dag op pad, na een goed ontbijt, bestaande uit ham, en zelfs een boterham met leverworst. Ik kan er tegen aan. Leuk we maken dezelfde wandeling als eerder, naar het Waldsee. Ik vind het terrasje meteen weer terug. Water drinken en genieten maar. Het gaat een beetje miezelen, geeft niet, we zitten toch onder de zonneschermen. Het klettert leuk, ik geniet, en waag een slaapje, voordat ik mijn ogen dicht doe, is het al weer droog. Ik hoor zeggen ( een buitje voor de stof ). Weet niet welke soort stof, wol, katoen ken ik, zal me worst zijn, ik ga dromen van de warme avondhap! Iedereen heeft het naar de zin gehad, een mooie wandeling, die ik helemaal ken. Wat een menigte mensen staat daar, zeker zes! En waar kijken die naar? Wel naar eekhorentjes, schattig, ik kijk er naar, en zie dat ze ijverig hun best moeten doen om aan eten te komen, hoef ik lekker niet, maar geniet van het schouwspel. Mensen zien me, en ik zie dat ze denken, oei, nu gaan de beestjes weg, want daar komt dat witte lammetje aan !! Nee hoor, geen angst, ik kom wel aan, maar doe ze niets, en loop extra zacht ! Leuk zeg, van alle kanten hoor ik BRAVO CANE , BRAVO CANE. Vraag even de vertaling aan Lya: = Bravo lief hondje. Dus ik word beloond omdat ik niet wild ben, en geen aanstalten nam om die beestjes achterna te rennen, nou, vliegen kan ik niet, en zij zitten mij ook niet achterna…Ik houd van elk dier. Doe ze nooit iets. ( in ons park komen de eenden naar mij toe! Ze krijgen wat brood, dus ik ben wel wat gewend! ) Daar komen ook nog een stel eenden voorbij, BRAVO!!!! weer in koor. Iedereen knikte naar elkaar, volgens mij waren het Pizza eters, en Tagliatelle eters uit Italië. Daar moet ik een keer naar toe Die mogen we wel. Nee hoor, ik ga naar mijn kussens.

17. 26 juni. We gaan weer op pad, na een loopje met Koos alleen, luie Lya wilde zich niet aankleden! Dus moest ik wel! Na mijn dagelijkse Superhap ditmaal, gingen wij op stap. Dezelfde weg naar Seewald, dus rende ik voorop, maar niet te vergeten nog even een rondje Park, toch wat druppels achterlaten voor een ieder die daar van houdt. Nee, we gaan niet goed, dus trek ik uit volle macht naar Rechts. Kijk dat jullie vergeten hoe je moet lopen, ik weet het wel! Laten ze mij nou trekken om rechtdoor te gaan, in`s hemelsnaam, waar gaan we nu weer heen, weten ze wel dat mijn hersentjes al kraken bij het idee dat er iets anders aan gaat komen? Maar ik moet nu toegeven, de tocht was wonderschoon, in de verte zag ik iets voorbij zoeven , dat bleek een trein te zijn. Gelukkig loop ik, denk ik. Rechts van ons allemaal hertjes, die lopen achter hekken, en leven in dat park, leek me best eng, want het was zo donker, dat ik even dacht dat ik een zonnebril op had, kun je nagaan. Toen kwam er een hele hoge weg, zo hoog hadden wij hier nog niet gelopen, ik probeer om zo veel mogelijk in de schaduw van de struikjes langs de weg te lopen, scheelt weer een paar graadjes. Mijn jasje is namelijk flink aan het groeien, zou dat dan van de gezonde berglucht zijn, waar ze zo over praten? Lya wil geen stap meer geven, gelukkig, dan ben ik in ieder geval goed af. Dan maar even op de bank. Maar al gauw kwam de zon ook op bezoek, en werden we er niet beter van. Dus marcheren we verder…. Waarom marcheren? Wel we moeten weer verder, en die weg liep steil naar beneden, moet je nagaan, wat doen ze ons aan, omhoog, omlaag, en waar gaat die een goed restaurant want ik heb Trek! Of ze gedachten kunnen lezen, ik krijg wat water, wat een voorrecht, heb ik, zij hebben niets. Ik heb toch een beetje medelijden met hen, als er een bankje komt ga ik zeggen dat ik moe ben. Maar dat hoefde niet. Ineens was het daar, een prachtig restaurant, met vele supergrote parasols, waar lampen in hingen, dat zou romantisch zijn, samen met Lady uit Oosterhout, en dan aan een Spaatje of hoe ze dat ook noemen, nee daar moet ik niet aan denken, want dan krijg ik heimwee. Ook al als ik de naam Mačie hoor, die zit bij allemaal vreemde katten , moederziel alleen, nee even aan eten denken, slik,slik,slik. Ik krijg voor de verandering weer wat water, nee zonder dolle, het is echt lekker uit dat ding, iedereen gaapt me aan, en zeggen dan, dat is handig, en wat een Snoepie , zo een zou ik ook wel willen hebben. Ik spits zo je leest, wel mijn oren, ineens staan die recht omhoog, hoor ik daar op deze ongewone tijd Ham zeggen, en wel twee plakjes ? Gauw in het gareel.. En wel hoor , daar komt het Mädchen met een bordje en twee plakken Schinkenwurst, het is goed dat ik thuis van de statiegeld een spaarpotje heb , alleen voor mij, want toen ik de prijs hoorde van die fluters, schrok mijn hondenhartje toch wel, daar hebben we in Holland meer dan 2 ons voor !!! Maar extra kwispelen, en recht zitten. Zelfs toen die grote Zwarte Hond aankwam. Boven me zaten ze heerlijk te eten, en dachten nog niet aan de ( zware ) terugreis……… Maar zo je weet, kwam die aan, en met veel gepuf en gesteun kwamen we toch weer richting Hotel. De dag verloopt als de vorige dagen, ik val gelukkig en tevreden in slaap, en droom.

18. 27 juni. Eerst wat uren op het terras, en daarna weer de omgeving verkennen. Wat een mooie lange wandeling is me dat geworden. Het zou haast eentonig klinken, maar het is ook bijna niet te geloven, dat we met ons drieën zo vaak op pad zijn. Heel anders dan thuis. Als ik dadelijk in het Hotel ben, ga ik eens mijn eten opeten. En niet alleen denken aan die hapjes die in Eén van die zakken zit van Lya haar pantalons, ja ik ruik het al als ze de sleutel in het gat steken.(Elke avond neemt ze vlees mee van het diner! ) Wat een lief hondje komt daar aan, even snuffelen, en even praten. Hela, niet te hardpotig! Dat ben ik niet gewend, daarom ga ik hard brommen tegen je, de eerste oogopslag is toch niet altijd de goede. Ik moet oppassen gaan. Beter luisteren naar mijn baasjes, die zeggen, nee laat hem of haar maar lopen, jammer hoor. En natuurlijk komt er weer een restaurant in zicht, al mijn goede voornemens zijn weg. Zouden ze lekkere worst hebben? Wel hoor, ik krijg iets heerlijks, waar ik niet eens de naam van weet, en mijn water als toetje. Nu weer rustig teruglopen, en hopen dat het hoopje lukt. Want ik ben veel te opgewonden, weet niet waarvan, zou het paardenvlees geweest zijn, dan ? Mooie vergezichten, en door het bos gaan we. Het leven is verrukkelijk.

19.28 juni. Een stralend zonnetje komt weer zoals alle dagen binnen als de rolluiken open gedaan worden, is het ontbijt dit keer hier ? Nee ik ga met Koos alleen, en doe mijn Plichten . Hoe eerder hoe dichterbij zijn de hapjes, nietwaar ? En daar is ie dan, de welverdiende hap, het valt tegen, geen ham, geen boterham met leverworst, nee dit is NEP. Kalkoenpasta lust ik niet, en het brood is droog, dat moest onder de toaster, hoor ik zeggen. Nee, dan maar honger lijden, want het vlees dat we mee hebben moet ik niet op dit uur, ik had me heel iets anders voorgesteld. Jammer dan. Een paar uur terras en weer een lange wandeling. Richting stad, en hebben daar verderop heerlijk gewandeld, kijken naar de kabelbanen, en naar mensen, die hard lopen maar waarom, ik zie ze nota bene ook na een tijdje hier weer rennen! Er is niets te zien, wie ze willen inhalen hoor. Fietsen of crossen doen ze hier ook veel meer, sjezen voorbij, het lijken wel vliegtuigen. Ja, wat een hellingen hier. Kom we nemen er eentje. Het werd weer een zware klim. En kwamen uit ,in een hele andere kant van het stadje. Weer een gezellig op het terras waar we zaten, ik kreeg ook weer wat, en hoorde dat we de volgende dag terug zouden komen, voordat we naar huis zouden teruggaan. Het zal me toch niet weer gebeuren ? De ober had het ook ineens over zijn ouderlijk huis. Ze willen me toch niet vertellen dat we WEER gaan verhuizen ? Dat kan ik echt niet meer aan hoor. Er werd aardig door gelopen, en kwamen net voor een miezelbuitje in het hotel aan. Het donderde en lichtte , maar dat kon ons niet deren, we keken naar Teletekst. Dan gebeurt er een drama. Werkelijk mijn hart stond stil. De kasten worden geopend en de koffers werden er uitgehaald, wat kleren worden in plastic hoezen gedaan, en ineens bekruipt me een ware angst. Wat staat me te wachten, gaan ze weg, en nemen ze me mee ??? Ik zal even laten horen dat ik er ook nog ben. Ik heb geblaft als nooit te voren, ze konden me niet stil krijgen, en om het nog erger te maken, laten ze me in de steek……..

Gelukkig , ik hoor de sleutel omdraaien, en jawel hoor, daar is ie weer, een speciale lekkere laatste warme hap van dit Hotel. Met elkaar nog een avondwandeling, en daarna word de grote koffer dichtgedaan. De kleine staat open en ook het rugzakje, waar mijn water in gaat. Maar het water is nog in de badkamer !!! Nee, geen gedoe met slapen, ik houd mijn ogen open, ………

Eindelijk ze gaan naar bed, ik kruip dicht tegen hen aan, en voel dat er verder deze nacht niets zal gebeuren.

20.29 Juni. Zondagmorgen 6 uur. Ik schrik op, Lya ook, geweerschoten knallen door de lucht, en om het nog erger te maken blijft de kerkklok, die we anders bijna nooit hoorden, maar luiden . Lya heeft naar gedroomd, en dit alles maakt het er niet beter op, ik vlei me dicht tegen haar aan, Koos zei, kom we gaan nog wat uurtjes slapen hoor, ze jagen vast op Vogels….Bij de ochtendloop, hoorden we dat er een Schuttersfeest was, die dag, vandaar dat schieten. Ik deed alles razendsnel, want je weet maar nooit, als ik te veel Minpunten heb, en me dan achterlaten moet er niet aan denken. Teruggekomen, gaan ze voor het laatste ontbijt weer weg. Ik ben zo stil als Supermuis, ook al duurt het me een beetje te lang! Maar het is immers Zondag, dan duurt het ontbijt altijd langer. Veel krijg ik niet. Begrijp niet waarom. Dan pakken ze de koffers op en richting deur!! Blaffen zo hard ik kan, ik moet mee, ik moet mee, laat me niet alleen. De twee hadden veel medelijden met me, pakten me in hun armen, en ineens voelde ik dat ik niet alleen gelaten werd, ze houden echt van me. Grrrrrrrrrrrrr Gelukkig, Brommmmmmmmmmmmmmmmm brommm. ( AL mijn eerste jaren van zware mishandeling komen soms terug, en dat is niet nodig, maar....) De koffers en jassen worden achter gelaten, die halen we tegen de avond op. En jawel we gaan zoals afgesproken richting stad. Wandelen er, en zitten op bankjes. Drink water, en nog een plakje worst van de ochtend, waarom in gedeelten ? In het restaurant verwelkomde ons de ober , en we aten, wat we, zij bedoel ik, het rook heerlijk. Het water zou je uit de mond lopen. Af en toe een hand onder de tafel. Stukjes Wiener Schnitzel en lamsvlees. Maar het mocht van mij best meer zijn, eigenlijk ben ik dat ondertussen gewend. Er werden lapjes Lamsvlees ingepakt, zal wel voor mij zijn, hiep hoi. Bedankt ober....hihi, zal Lya wel betaald hebben.... Afscheid en Auf Wiedersehen. Die woorden heb ik al geleerd. Een laatste wandeling naar het hotel, de koffers werden in een busje gedaan, en ook daar werd afscheid genomen. Ik heb traantjes in mijn hondenoogjes er van, : Op naar Bahnhof. Daar stond de trein al te wachten. Het werd een warm ritje, en we hadden er geen zin in, eigenlijk. Dat komt door de zon, die door de ramen komt, en er zijn geen gordijntjes. Maar het zou nog vervelender worden voor ons. In München - Pasinger hadden we weer veel tijd over , dus ging ik weer met Lya aan de wandel, naar mijn uitlaatperkjes en uitlaatstroken van de heenreis, ja hoor, ik weet nog steeds de weg. Ik had de schik er weer in, plaste waar het kon, maar wilde de grote echt niet doen, ik had immers bijna niets te eten gehad ? Twee keer rond, ze kon drie keer gaan, maar ik wilde terug, naar Koos. Gelukkig zat hij daar nog. We gingen naar het perron. Nog tijd over, maar beter iets te vroeg dan te laat, nietwaar ?De klok liep naar 22:45. Tijd dat de trein kwam. Ja er kwamen treinen, maar niet de onze. Om gek van te worden. Ook in dit land wordt weinig gezegd omtrent de treinen die niet op tijd aankomen.. 23:00. Wegens technische storingen aan de trein is er vertraging. Ja zo ver waren wij ook. Het leek wel of ze nu alle treinen expres op ons perron lieten stoppen………. Of leek dat maar ? Half twaalf daar kwam iets aangeschoven. We moesten nog een heel eind lopen om in te kunnen stappen. De trein was donker, Koos trok de grote koffer en de kleinere zwaaide af en toe door de lucht, hij liep zo hard , griezelig hoor. Eindelijk was hij er, en riep dat wij harder moesten lopen. Maar dat konden wij niet, toch even later stapten wij ook in. ( Zo, dat doen we nooit meer, koffers mee nemen. Dit is beslist de laatste keer, zei Koos. De mensen bleven op de gang staan, keken helemaal niet naar ons, dat wij zeulden met de koffers. De airconditioning deed het ook niet, vandaar dat ze op de gang bleven, met de ramen open. In de couchettes was het onaangenaam warm. Wij lieten ons op het bed ploffen. Die waren vanwege de vertraging in München al opgemaakt. Daar boften we dus mee. De kaartjes werden bekeken, met een lantaarn, de lichten deden het ook niet en even later deed Koos de deur op slot. Zette het raam open, en liet het gordijn zakken. We waren moe, en wilden slapen. Af en toe licht, wat een ellende . Omdat er iets kapot was, maakte de trein een oorverdovend lawaai, zodra hij ging remmen, en de remtijd is echt langer dan je denkt. Met elk station dichterbij Holland werd het lawaai erger, en eerst als de trein zijn snelheid had, hoorde je het niet zo, maar dat werd met elk station ook erger en langer. We hadden echt tuutoren, en van de normaal goede nachtrust was geen sprake. Lya deed vaak haar handen om mijn oren, en zo sliep ik toch meer .

21. 30 juni. Helaas was er ook geen water. De kraan druppelde af en toe, en daarom had Lya een handdoekje er onder gelegd `s avonds! Zo hadden ze toch een fris gezicht toen we in Utrecht aankwamen. De koffie had gesmaakt, en de beetje warme broodjes ook. Ik had mijn lamsvlees al te pakken, er kon nu niets meer gebeuren vonden ze…. In Utrecht met de lift naar beneden. Goed dat we niet veel gegeten hadden… Het stonk, dat wil je niet weten. Overdag gaan daar verslaafden hun rommel gebruiken, en plassen er ook. Eigenlijk zou ik ook wel willen, maar mij te vies, ik wacht wel op die lantaarnpaal die buiten staat. Zo gezegd zo gedaan. Dat lucht op. En weet je ineens kwam de Interliner er aan. We waren dus een uur later al in Oosterhout. Alles kwam me weer bekend voor. En dus huppelde ik in de motregen, dolblij. Thuisgekomen. Ja dit is echt thuis dus, strekte ik mijn pootjes uit, en dommelde weg voor uren. Het bad liep vol, de douche stond aan, geeft niet ik heb mijn rust. Toch ben ik een beetje duizelig, geen zin in eten , reisziek. Volgens mij die twee ook een beetje, hadden niet eens de moed om iemand te telefoneren ! De dag verstreek, ineens hoorde ik André , die zou met Lya , onze Mačie ophalen. Nu vertel ik wat ik hoorde, en niet zelf gezien heb . Toen Lya en André bij het Pension aankwamen, hoorden zij dat Mačie het naar zijn zin had gehad. Zelfs toen Lya hem riep, luisterde hij niet, en wilde niet mee terug. Dat zal wel komen omdat hij in de mand moest ! Nu weet ik wat een trouwe vriend is, lees maar verder… De deur gaat open, en ik zie de mand, loop er om heen, en begin te kwispelen. De mand wordt in de kamer geopend. Mačie komt er uit, en ik loop samen met hem het huis rond, het leek of ze ons aan elkaar geplakt hadden, Toen Mačie even wilde zitten, heb ik zijn kopje helemaal afgelikt, zijn oortjes, en sorry dat ik het moet bekennen ook zijn gatje, want dat doen wij trouwe vriendjes immers altijd. Dat komt omdat als ik uitgelaten ben, anders ruik, naar de buitenlucht, en dan gaan we ook naar elkaar, en snuffelen, zodat we zeker weten dat we te maken hebben met de juiste !!!! Toen André weer weg ging werd het pas echt feest. We kregen eten, drinken, en hup hup hup, we mochten samen naar de slaapkamer, waar we allebei die eerste nacht heerlijk hebben geslapen .

22.1 juli. Ik heb wat overgegeven en ben eigenlijk nog erg moe. Kan mijn ogen nog steeds niet geloven dat ik mijn vriend weer om me heen heb. Samen proberen we nog meer te spelen als voor de vakantie. Maar verschil blijft er tussen ons, hij is een kater, en ik een hondje. Inmiddels is het Donderdag 3 Juli. De drang om uit te gaan is er nog, en als Koos of Lya richting gang gaan, denk ik : Hoera we gaan uit. De vakantie heeft ons allen goed gedaan. Lya wist vanmorgen niet eens welke dag , of welke datum het was. Mačie ligt al weer in zijn rotanstoeltje. Is dus ook weer helemaal thuis. Nu lig ik naast Lya in haar kantoortje, zoals ze zelf zegt, en ik dicteer haar mijn memoires. Ieder die dit leest, hoop ik, dat hij of zij er plezier aan gehad heeft, om dit te lezen. Ik in ieder geval wel, en hoop in stilte op weer zo`n fijne vakantie met ons allen. Wij hopen U gauw te ontmoeten, maar dan moeten we eerst helemaal uitgerust zijn hoor. Ik kan even geen trein zien, en laat mijn vriendje niet zo gauw een dagje alleen. Voor mij is het volgende belangrijk : Liefde : Trouw: Vriendschap. Met vriendelijke groeten Pucky Lente. Pootjes. ( Vergeet nooit zo`n ervaring te melden, in dit geval die treinreis. Schrijf, en je krijgt een brief terug. De NS verzekerde ons dat de treinen het volgend jaar er beter uit zouden zien, voorzien van douches, en toilet. Een tegoedbon, en excuses)

23. IM : Macie Lente. Helaas zijn de 19 en 20 `April. 2004. Droevige dagen geworden. Na maanden Mačie te hebben schoon gelikt nadat hij op de bak was gegaan, moest ik afscheid van hem nemen. Ik denk nog aan hem als MIJN GROTE BESTE VRIEND. Ik zal hem ook nooit vergeten. ( Macie bleek een hartafwijking te hebben, en kon in een korte tijd steeds minder.) Hij is nu in de kattenhemel bij zijn vroegere vriendje Moppie. Ik loop wel eens naar het bed, denk aan hem, en kijk even of hij terug is !!!! Denk aan de uren en dagen dat we Samen waren…….. Huil in een stil hoekje, als niemand me ziet. Verdriet is eigenlijk ook een mooi woord. Het laat zien dat iemand om je heeft gegeven, denk ik.

Lya is vaak naar het ziekenhuis geweest. Dan ging ik stiekem op haar plaatsje liggen, als Koos sliep. Terug moest ze erg lang therapieën doen. De therapeut, ken ik ook al. Zelfs hoe hij belt! Maar ik mag niet van Lya hierover praten, dus doe ik het niet. Tussen al de behandelingen door, een vakantie inlassen. Dan worden ze verwend, en hoeven ze zelf niets te doen.

24. Zo gaan we elk jaar met vakantie. Soms een maand weg , komen een weekje terug, wat ik moet naar de salon. En Lya gaat ook op controle.En weer een maand weg. Het is echt een feestleven wat ik heb gekregen. De wintermaanden ga ik met Koos naar buiten, en heb soms hagel op mijn koppie! Au, au, maar als ik schuin omhoog krijg, heb ik ze! Natuurlijke krijg ik een aai, en lieve woordjes... EXTRA.

En ik heb heel weinig momenten dat ik nog terug denk aan slaag en schoppen. Wel ga ik naar het egeltje, en geef dat koppies. Het was het lievelingsbeestje van mijn grote huisvriendje, en denk dan even aan hem. Af en toe zien ze wat ik doe, en zeggen, dat gelooft toch niemand? Er is ondertussen veel veranderd, maar niet aan de liefde voor mij. In plaats van een rolstoel kan Lya behoorlijk lopen, en over de andere kwaaltjes praat ze niet. "Het gaat altijd goed" Zo niet, een beetje moe, teveel gedaan! In 2007 zijn we haast het hele jaar weg.... Gezond!

Het wordt Pasen 2008. We zijn in Hoog Sauerland. Als we worden opgehaald van het station, horen we dat er veel sneeuw ligt. Nou, dat is niet erg, ik kan er tegen.... Maar wat is dat voor witte massa?? Ik ben kleiner, wat nu? Klimmen en je gewoon laten vallen??? Nee, mijn baasjes kijken zelf ook goed uit. Toch vreemd. Paashaasjes en sneeuw. Maar dat heb ik dan ook weer meegemaakt. Iedereen vond mij dapper, en zeiden: Goh, we zien dat beestje bijna niet. Gauw werd er dan gezegd: Pucky heet hij, en het is een schat. Nu durf ik meteen die hoge berg op! Oei, goed dat ik aan een riem zit! Ik word als een vis opgehengeld! Eerlijk gezegd: Het was toch schrikken. Ook waren er dagen dat we dachten, dat we op de Noordpool waren. Striemende koude wind, met zwiepende sneeuwstormen. Zwiepen, ja het deed toch pijn . Omdat ik met elke vakantie een ochtend in de salon heb doorgebracht, en mijn wollen jasje dan weg is.... Flinke jongen, Pucky, kom even föhnen en dan lekker in een warme doek op bed, slapen. Nou dat heb ik goed verstaan! Wegdromen na die vrieskoude.....

Het wordt allemaal teveel voor onze Pucky. Begin 2009 veel naar de dierenarts. Een operatie, die eigenlijk te zwaar bleek te zijn, geweest, achteraf. Wij gaan zo vaak mogelijk naar de dierenarts. Hij krijgt zijn tabletjes en drankjes trouw elke dag. Maar hij gaat niet vooruit. En daarom zat hij een keer prinsheerlijk op Koos zijn schouder. Keek naar de mensen, zo van: "Ik heb het lekker ".

Zelfs Lya heeft mij ook gedragen naar huis. Onderweg gestopt op elk bankje, op terrasje. En water werd er voor hem neergezet, want ach dat lieve diertje zal wel dorst hebben. Ja, dat heb je hier, iedereen kent ons.

Lieve Vrienden.

Over mijn leven heeft Lya nog veel meer geschreven. Maar omdat ik zo`n fijn leven heb, waarschijnlijk beter dan menig mens, en kind. Is het beter om het hier bij te laten. Mijn boek ligt in duplo in haar kast. Het is al door heel Nederland verstuurd. Leuk hè?

Ook mensen uit het park hebben mijn verhaal gelezen. Ik ga slapen, ik ben erg moe van het tikken op PC. Ik word al een jaartje ouder. Over iets meer dan een week vier ik de 8`verjaardag dat ik Lente heet. (Maar ik ben 12 +1/2 jaar! Ik spring van de stoel, en ga naar mand.

Bedankt voor jullie vriendschap, en plaatjes die ik bij verjaardag mocht ontvangen. Vriendjes blijft bestaan, dat heeft Lya mij beloofd. Blijf gezond, en vergeet niet elke dag een lach op je gezicht toveren hoor. Hondeknufje Pucky.

Het wordt allemaal teveel voor onze Pucky. Koos ging `s morgens met hem naar het park, halverwege draaide hij zich om. "Ik wil naar huis". Tussen de middag werd hij nog verwend met heerlijke worstjes. 13:00. Tijd om naar het park te gaan. Vrouwtje blijft thuis, kom op Pucky!. Nee, Pucky klampte zich vast aan mijn linker been. Keek met zijn prachtige oogjes mij aan, en wilde thuis blijven. Goed Pucky, je hoeft niet. We gaan met ons drietjes naar de dierenarts, halen nieuwe medicijnen, en rusten weer als we thuis komen.

Als een jong veulen rende hij de trap af. We gingen altijd met de lift! Koos en ik keken elkaar ?? aan. Bij de buitendeur, gingen we richting dierenarts. Even een aarzeling. "Ik wil niet". Vreemd, ineens draaide hij zich om, en liep trouw mee.

De dierenarts schrok. Wat is Pucky snel verouderd, zijn hartje is is slecht , en zijn longen, zijn darmen, en overal veel vocht. Ja 10 dagen er voor had hij ook al een vocht injectie gekregen........

Dan praten we over het ziekteproces wat zal volgen. Pucky ligt vredig op de onderzoektafel. Hij voelt mijn lichaam tegen de zijne, en is tevreden. Zijn kopje ligt in mijn hand. Koos pakt het kopje en knuffelt hem. Pucky laat heel zacht een tevreden geknor horen. Koos kijkt blij, en ik zeg dan ineens tegen de dierenarts. Geef Pucky maar een slaapmiddeltje. Later wil ik er niet bij zijn. Tevreden slapend afscheid nemen, zachtjes de deur uitgaan. Maar onze Pucky haalde dat niet eens. Zijn kopje daalde nog dieper in mijn hand. Zijn blauwe tong, verraadde het. Ik heb opgegeven baasjes.

Ondanks dat iedereen het wist, kreeg ik met dierendag kaarten via e-mail. Maak er een gezellige dierendag van.

Ja, dat stak. Maar wij kunnen zeggen, een dier hoeft geen aparte dierendag te hebben. Het is elke dag dierendag!

En dat heeft onze Pucky in ieder geval gehad.

Zo ook Moeder_ Vaderdag. Ga voorbij rusthuizen, bejaardenhuizen. Ineens staan de parkeerplaatsen vol! Waarom niet wat meer op de andere zondagen???

Ik zou er voor willen tekenen, om zo mijn laatste dag door te brengen als onze Pucky!. Hij is behoed en heeft niet geleden.

Vele ouderen snakken er naar, maar de wet....

25.